Rzeźba tej epoki była wykonywana a kamieniu. Przez to właśnie, ściśle związana była z architekturą. Płaskorzeźby umieszczano na fasadach murów kościelnych, na kapitelach kolumn i na ich trzonach, w niszach i zagłębieniach muru, oraz na ozdobnych obramieniach drzwi wejściowych, tak zwanych portalach. Umieszczano je zwłaszcza pod ich półkolistymi łukami, w tympanonach. Nad wejściem do kościoła umieszczano Chrystusa i Madonnę, w niszach i zagłębieniach muru były postacie świętych, głowice kolumn były oplecione ornamentami z roślin, sylwetek ludzi, zwierząt, ptaków. Dzieła rzeźby romańskiej służyły nie tylko dekoracji. Ich najważniejszym zadaniem było nakłonienie ludzi, przede wszystkim tych nie umiejących czytać, do wierności nakazom ewangelicznym i kościelnym, do życia w cnocie, oraz pokazanie im, jak będzie nagrodzone życie cnotliwe, a jak ukarane życie w grzechu. Takie malowane i rzeźbione nauki nazywano "Biblią ubogich". Artyści nie starali się oddać rzeczywistego wyglądu postaci. Układy postaci były rozmaite, dostosowane do miejsca w kościele. Tylko Chrystus w portalach trwał sztywny, nieporuszony i surowy. Twórcom romańskim zdarzało się także rzeźbić w drewnie. Były to rzeźby trójwymiarowe.